Μικρό μου πένθος, εσύ μου απόμεινες μονάχα
να μου κρατάς μέσα στους δρόμους συντροφιά
όταν τα σύννεφα ξανοιχτούν και φανούνε τ' άστρα
κι όταν φιάλες μ' αλκοόλ κλαίν για παρηγοριά.
Όταν το φως του φεγγαριού λάμψει στην αλυσίδα,
που σέρνω του έρωτα το χλωμό κουφάρι,
θα 'σαι -ω πένθος μου- η πιο μάταιή μου ελπίδα
κι εγώ μιας φλόγας θλιβερής καταραμένο απομεινάρι.
Θα περπατώ μισότρελος ξανά μέσα στην πόλη,
και το μυαλό μου θα στοιχειώνει της φωνής της η χροιά
θα καίγεται τριγύρω μου σαν χάρτινο το χιόνι
και 'γω θα συζητώ γι' αυτήν με μια μικρή φωτιά.
Μικρό μου πένθος, εσύ μου απόμεινες μονάχα
να με κοιμίζεις με κραυγές και μ' άθλια ουρλιαχτά
όταν τα αστέρια αυτόχειρα, κρυφτούν και σβήσει του χαμού η λάμπα
κι όταν της λύτρωσης γευτώ τα πιο πικρά φιλιά.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου