Ένα γράμμα σε μπουκάλι

Αγάπη μου,

Η σκέψη μου αδρανεί μες την κινούμενη άμμο της απώλειάς σου.
Το λευκό φεγγάρι που δακρύζει πάνω από κυανά σκοτάδια,
ξεπλένει με θολό νερό τις βαθιές πληγές μου.
Tα ηλεκτροφόρα ρίγη που κρύβονται μες τον καπνό του δωματίου,
προσδίδουν έκπληξη στα λίγα βήματά μου, που με κόπο
σέρνουν τη βαριά σκιά που έραψες στα πόδια μου.
Το δένδρο μας -κατάμαυρο πια- χαίρεται μόνο όταν το σούρουπο γίνεται κόκκινο.
Το πύρινο φουλάρι του αρώματός σου, δεν δροσίζει πια την νυχτερινή μου πόλη.
Οι περαστικοί με νομίζουν ακίνητο. Δε μου μιλάνε.
Μα υπάρχει μια κοπέλα που το κάνει. Την λένε Μοναξιά.
Κάθε βράδυ την γλυκαίνω με την πίσσα της ψυχής μου,
κι εκείνη με νανουρίζει κάνοντάς μου μια πληγή στο λαιμό μ' ένα ξυράφι.

Υ/Γ: Μην ανησυχείς, θα με φροντίζει αυτή μέχρι να γίνεις άστρο.