Η αγάπη μου για σένα

[...είναι ωραία ακόμη και νεκρή]

Μέρα του ήλιου, θερινή
ήταν η αγάπη μου για 'σένα,
έπαιζε σα μικρό παιδί, σε άγια χώματα παρθένα.

Χρώματα είχε κι ευωδιές
η αγάπη μου για 'σένα,
κι οι μέρες έμοιαζαν γιορτές που ειν' όλα στολισμένα.

Και πέρασε καιρός πολύς και ρίζωνε
η αγάπη μου για 'σένα,
σαν περιβόλι, σαν μπαξές που ειν' όλα ανθισμένα.

Κορίτσι έγινε με τον καιρό
η αγάπη μου για 'σένα,
κι έτρεχε μέσα στο χωριό, στα σπίτια τ' ασπρισμένα.

Μια μέρα νεροδίψασε
η αγάπη μου για 'σένα
και για νερό, να βρει να πιει, κοιτούσε απεγνωσμένα.

Μια λίμνη τότε αντίκρισε
η αγάπη μου για 'σένα,
κι έσκυψε να δροσιστεί με χείλια ξεραμένα.

Κι όταν το νερό κοίταξε
η αγάπη μου για 'σένα,
είδε δεν είχε αντίκρισμα, μες το βυθό, με μάτια τρομαγμένα.

Τότε τρελάθηκε κι αρρώστησε
η αγάπη μου για 'σένα,
και πέθανε σα ναυαγός σε μια ακτή στα ξένα.

Τα πάντα τότε χάθηκαν
η αγάπη μου για 'σένα,
έσβησε κι έγινε λευκά, τοπία χιονισμένα.