Για την αγάπη που κοιμήθηκε *

Πέθανες αγάπη μου, και δίπλα μου κοιμάσαι παγερή.
Θυμίζεις όλα εκείνα που σου έχουν μοιάσει:
ένα φανάρι με κερί σε άδειο δρόμο με βροχή,
και κάποια νύχτα σιωπηλή, που κλαίει όλη η πλάση.

Για 'σενα το φθινόπωρο πότισε με μύρα
και απ' τ' άγιο σου φιλί, ασθενικό παιδί γελούσε.
Γρίφοι κι απόηχος σιωπής ή μια καταραμένη μοίρα;
Είχε -του Χάρου- δύναμη το χέρι που σε τραβούσε;

Γαλήνιοι πόθοι στα κλειστά σου μάτια φαίνονται
και ψαλμωδίες απ' το δρόμο τον βουβό στα δάχτυλά σου.
Μια μελωδία πένθιμη στον αργαλειό σου υφαίνεται,
πως είναι -αλήθεια- εκεί που οδηγούν τα βήματά σου;

Πέθανες αγάπη μου, κι όψη σου θαμπή
έχω κρατήσει για νερό τα δάκρυά σου.
Μετά δυο μέρες, όταν έρθει η Λαμπρή,
να ξεπλυθούν μ' αυτό τα μάταια όνειρά σου.


*Οι στίχοι αυτοί γράφτηκαν με αφορμή μια δευτερεύουσα ιστορία που λαμβάνει χώρα στο βιβλίο του Τάσου Αθανασιάδη "Η αίθουσα του θρόνου" καθώς και την έκβαση της ιστορίας που αφηγείται η ταινία "The end of an affair" του Neil Jordan.