Ένα βράδυ στο χωριό

Βραδιάζει. Ένα πένθος τυλίγει το χωριό.
Κι ως το φως σπαράζει, εγώ ψυχορραγώ.
Τώρα μόνο το φεγγάρι δίνει χρώμα στα λουλούδια,
ακούγονται αχνά κι απόκοσμα τραγούδια,
κι ή θύμισή σου τραγική.

Παίρνω το δρομάκι δίπλα απ' το αλώνι
κι όπως το σκοτάδι πόλεις του φωτός αλώνει
μιας πασχαλιάς το άρωμα χορεύει στον αέρα.
Θυμίζει κάτι από μητέρα,
μια αύρα διαχρονική.

Στο ποτάμι, προσπαθώ να μοιάσω στα νερά.
Θέλω να κυλάω ακίνητος όπως κι αυτά,
ώσπου να ξεβραστώ
στη λίμνη όπου στήνουνε χορό
οι βραδινοί, παγωμένοι και μελαγχολικοί.

Μια καμπάνα σήμανε πως πήγε δέκα
Κι από τον εσπερινό γυναίκα,
η σκιά της δίπλα μου, ακτινοβολεί
κι όταν της νύχτας το πουλί λαλεί
σαν την κοιτώ δεν είναι εκεί.

Έτσι καθώς το βράδυ μου έχασε αξία
γέμισε αερικά και νοσταλγία,
λέω ν' απαλλαγώ απ' αυτό.
Γινόμενος κι εγώ αερικό
να κυλήσω για μια λίμνη νεκρική.