Μικρή γιορτή μες την πανσέληνο

Καθώς η νύχτα πέφτει, οι λύχνοι ανάβουν,
τις μνήμες ξεθάβουν, και μου θυμίζουν μια γιορτή.
Ήσουν και ήμουν εκεί, μα όχι για πολύ ˙
όχι μαζί ˙ κι η προσευχή μας διαφορετική...

Μεσ' το νυχτερινό ποτάμι η δική μου η ζωή
και των άλλων η βοή, η άλλη όψη απ' το κέρμα
τα λόγια σου της σκέψης μου το έρμα,
σε μια σταγόνα ταραγμένη γη.

Σε αδειανά-νεκρά χωριά βαδίζω μες τη νύχτα
με σύντροφο την ήττα, να μου γνέφει με δέος.
Με τι να ξεπληρώσω το δικό μου το χρέος
όταν ακούγεται, η δική σου η φωνή;

Σαν καραβάνια οι περαστικοί αργά περπατάνε
ενώ τους δείκτες κοιτάνε που σημαίνουν το τέλος
δε βρήκε στόχο το δικό μου το βέλος,
και σε λίγο ξημερώνει Κυριακή.

Κι εγώ γιορτάζω έξω απ' τη γιορτή
και σου μαζεύω νούφαρα να βλέπεις,
σε ζωγραφίζω μέσα στη βροχή
σε αγαπώ κι εσύ το αντέχεις.