Δαιμόνων κατάλυμα

Βαριά γη

2012-01-25T13:14:00.001+02:00

Γη βαρεία, γη ωραία, σπείρα χρυσή.
Υγρά σάπια φύλλα, αγκάθια και συννεφιές
απόκοσμα αρώματα, μονοπάτια επιθανάτια και επικίνδυνα.
Κορδέλα παιδική στις τριανταφυλλιές.

Γη βαρεία, γη μοιραία, μαύρη κλωστή.
Κυνηγού χνάρια, έλατα αναίσθητα και πυρσοί με φωτιές.
Πέτρες σπαρμένες σαν δόντια θεριού
σε χώμα νωπό, εγκάρσιες χαραγματιές.

Γη βαρεία, γη γενναία, πληγή πορφυρή.
Χνώτα ζεστά, ψυχρή διαδρομή, κραταιά βαρύτητα.
Ο αέρας πηχτός, το φως ελαφρύ,
σκέψη χαμένη με βίαιη ταχύτητα.

Οδός Στρατή Μυριβήλη

2012-01-22T13:08:00.000+02:00

[Νύχτα]

Περπατώ, και πηγαίνω μ’ εκείνους
που νομίζω πως ξέρουν, τη λέξη
κι αναπτύσσω τη θλιβερή έξη
να την λέω τραυλά σε αγνώστους.

Παραλήρημα από αναθυμιάσεις,
μαρμίτας μαύρης που σιγοκαίει
ζωμό παχύρευστο στις κόγχες κλαίει
και πένθιμες μνήμες και νόστους.

Στο κέντρο πως βρέθηκα, γιορτής
με άγρια γιούλια και μενεξέδες
και γοερά πτηνά της νύχτας στους μπαξέδες,
παρηγοριά φρικτή σε αρρώστους.

Η μέρα που έγινα αιρετικός

2011-09-22T01:17:00.007+03:00

Δεν το περιμέναμε εκείνο το τηλεφώνημα. Αν και μέσα μας, γνωρίζαμε καλά πως ήταν αναπόφευκτο, δεν το περιμέναμε εκείνο το τηλεφώνημα. Μα στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής η ταραγμένη φωνή της αλλοδαπής αποκλειστικής νοσοκόμας, που είχε υπό την επίβλεψή της τον παππού, δεν μας άφηνε περιθώρια άλλης αντίδρασης: έπρεπε να πάμε στο χωριό. Ίσως μάλιστα να μην είχαμε και πολύ χρόνο στη διάθεσή μας. Ίσως απόψε να ήταν το τελευταίο του βράδυ. Η Ελευθερία –έτσι την φώναζαν στην Ελλάδα την Βουλγάρα νοσοκόμα του- ήταν κατηγορηματική στο τηλέφωνο. Έπρεπε να σπεύσουμε. Ίσως απόψε να ήταν το τελευταίο του βράδυ. Και το «ίσως» ακουγόταν όπως το «σίγουρα» απ’ τα χείλη της Βουλγάρας, ειδικά μετά τα όσα έγιναν την προηγούμενη νύχτα. Η Ελευθερία, μας είπε ότι η κατάσταση του παππού χειροτέρεψε απότομα και το βράδυ που πέρασε, τον βρήκε σε κρίση.
Έπειτα, μάθαμε ότι ήταν η καθιερωμένη βόλτα του παππού στον κήπο λίγο μετά τις εννιά, όταν ανάμεσα στις άγριες τριανταφυλλιές που πάντα λάτρευε, κι άλλοι πια φρόντιζαν για εκείνον, κοίταξε τ’ αστέρια όπως συνήθιζε να κάνει. Το πλανεμένο από την άνοια μυαλό του, πρέπει να έφτιαξε πολύ παράξενες εικόνες για να τον ταράξουν τόσο. Τόσο που άρχισε να τρέμει και να ιδρώνει. Τόσο που άρχισε ψιθυρίζει αδιάκοπα σαθρές κουβέντες, κι ανάμεσά τους να ξεστομίζει εναλλασσόμενες κραυγές: «είναι πια κόκκινο!» «είναι απόψε!»
Η Ελευθερία προσπάθησε να τον ηρεμήσει, αλλά εκείνος ήταν εκτός ελέγχου. Κι εκείνη άρχισε να φωνάζει για βοήθεια. Τότε οι γείτονες από τις διπλανές αυλές, που μέχρι τότε απολάμβαναν με μια ψευδεπίγραφη διακριτικότητα το θέαμα που πρόσφερε ο «τρελός γέρο – Βασίλης», άφησαν στην άκρη τα σταφύλια και ότι άλλο έτρωγαν για να παράσχουν «χείρα βοηθείας στο συνάνθρωπο». Η «συμπόνια» άλλωστε, ήταν το αγαπημένο τους κοστούμι, κι αυτό το καλοκαίρι δεν την είχαν φορέσει όσο θα ήθελαν.
Με κόπο πολύ, κατάφεραν να τον πάνε μέσα να τον ξαπλώσουν, και η Ελευθερία του έκανε με δυσκολία μια ένεση ηρεμιστική. Ήταν τέτοια η τρομάρα τους, που οι γειτόνισσες σαν καλές χριστιανές, τηλεφώνησαν στον παπά του χωριού να σπεύσει να εξομολογήσει και να κοινωνήσει τον παππού, για να πάει «διαβασμένος». Ο παπάς, πάρα τις αρχικές του αντιρρήσεις ότι δεν κοινωνάει αυτόν τον αφορεσμένο, τα βρήκε στην τιμή της επίσκεψης με την Ελευθερία, και αποφάσισε να έρθει. Ο παππούς σαφώς πιο ήρεμος πια, συνέχιζε ωστόσο τις περίεργες εκφράσεις του, που άλλοτε έμοιαζαν με χαλάσματα σπιτιού, άλλοτε με δύο προτάσεις: «είναι πια κόκκινο!» «είναι απόψε!»
Λίγο αργότερα έφτασε στο σπίτι ο παπάς. Είχε μαζί του όλα τα σύνεργα. Το χρυσό πετραχήλι του, το δισκοπότηρο με τη θεία κοινωνία και ένα μπλοκ αποδείξεων για παροχή υπηρεσιών. Ζήτησε να δει μόνος του τον Βασίλη, και όλοι οι άλλοι να απομακρυνθούν από το δωμάτιο. Ο παππούς συνέχιζε τις ίδιες φράσεις ακόμη και νωχελικά: «είναι πια κόκκινο!» «είναι απόψε!».
Η Ελευθερία έλεγε πως για μερικά δευτερόλεπτα δεν ακουγόταν τίποτα από το δωμάτιο, ώσπου ξαφνικά ακούστηκε ένας θόρυβος σαν αυτόν πιατέλας που αναποδογυρίζει από άτακτα παιδιά που τρέχουν ανάμεσα στους μπουφέδες σε επίσημο γεύμα πολιτικών. Τότε ακούστηκε ο παπάς να καταριέται και να βρίζει χυδαία τον πλανεμένο γέρο. Η πόρτα του δωματίου άνοιξε ξαφνικά, και ο παπάς ήταν λουσμένος με «σώμα και αίμα Κυρίου». Οι βρισιές του αντηχούσαν στο μικρό σπίτι, και η κατάρα του παπά ήταν και τα τελευταία του λόγια πριν χτυπήσει δυνατά την εξώπορτα. Τότε ο παππούς σαν να ξύπνησε από το παραλήρημα, σηκώθηκε κι έδιωξε με φωνές τους πάντες πέραν της Ελευθερίας, κλειδώθηκε στο δωμάτιό του, και της είπε πως ήθελε να τον επισκεφτούμε εγώ και η αδερφή μου, άμεσα.
Έκλεισα το τηλέφωνο και της τα είπα όλα. Αφού βαρυγκώμησε για λίγη ώρα, και έβρισε μόνη της κάποια απροσδιόριστη οντότητα, η αδερφή μου πείστηκε να αφήσει τα σχέδιά της για βραδινή έξοδο, και αποφάσισε να πάμε στο χωριό με την προϋπόθεση να οδηγήσει εκείνη. Δέχτηκα. Δε με ένοιαζε καθόλου ποιος θα οδηγούσε.
Φτάσαμε στο χωριό μόλις είχε πέσει ο ήλιος. Τίποτα από τον περίβολο του σπιτιού δεν πρόδιδε τι είχε συμβεί πριν από 24 ώρες στον ίδιο χώρο. Και οι γείτονες απόψε δεν ήταν στις αυλές τους. Ακόμη και οι τριανταφυλλιές του κήπου παρά την άγρια όψη τους δεν μαρτυρούσαν τίποτα.
Χτυπήσαμε την πόρτα. Η Ελευθερία μας άνοιξε, και μας οδήγησε προς το δωμάτιο που ήταν ξαπλωμένος ο παππούς. Η αδερφή μου συνέχιζε να ξεφυσά και να βαρυγκωμά για την αποψινή αγγαρεία της, σιωπηλά. Χτυπήσαμε την πόρτα του δωματίου κι αφού του μίλησα για να βεβαιωθεί ότι πράγματι είμαστε τα εγγόνια του, άκουσα τα βήματά του να πλησιάζουν την πόρτα και εκείνη να ξεκλειδώνει.
Το πρόσωπό του ήταν σοβαρό. Το βλέμμα του χαμένο, και τα μαλλιά του ανάκατα. Η αδερφή μου ψιθύρισε κάτι, και είδα πως τρόμαξε όταν είδε το δωμάτιο. Ομολογώ ότι τρόμαξα κι εγώ. Ήταν ένα δωμάτιο γεμάτο χαρτιά με σημειώσεις παντού. Όλες με κόκκινο μελάνι. Σημειώσεις πάνω στο κρεβάτι, στο πάτωμα στους τοίχους, παντού. Παντού υπήρχαν περίεργα σύμβολα. Ακαταλαβίστικα. Λατινικά, φράσεις περίεργες και παράξενα σχέδια.
Ένοιωσα την αδερφή μου να τρέμει.
«Περάστε» είπε ο παππούς. «Απόψε θα σας μιλήσω για τον θεό… ή μάλλον την θεά» συμπλήρωσε. Η αδερφή μου, μόλις άκουσε αυτά τα λόγια φώναξε «Ως εδώ! Δεν μένω στιγμή με τον τρελό εδώ μέσα! » και την άκουσα να τρέχει. Ο παππούς έδειχνε σαν να μην έγινε τίποτα, και μου είπε να καθίσω. Παραμέρισα μερικές σημειώσεις με περίεργα κόκκινα σύμβολα πάνω τους, και κάθισα. Η σιωπή ήταν τέτοια που μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, άκουσα το αυτοκίνητο της αδερφής μου να ξεκινά και να την οδηγεί μακριά.
«Θα σου μιλήσω για την θεά» μου είπε.
Δεν του απάντησα, αλλά ήθελα να τον ακούσω. Ήξερα ότι μετά το θάνατο της γιαγιάς μου είχε παρανοήσει και δεν ήθελα να τον ταράξω. Μάλιστα πρέπει να παραδεχτώ ότι ενδόμυχα αυτή η παράνοια με γοήτευε.
«Κάθε άνθρωπος είναι μια ανθρώπινη χειροβομβίδα» μου είπε. «Φτιαγμένη από τα πιο εύφλεκτα και τα πιο εκρηκτικά υλικά: αγάπη, οργή, έρωτα και μίσος. Προορισμός κάθε ανθρώπινης χειροβομβίδας, είναι να σκάσει. Να εκραγεί. Δημιουργικά ή καταστροφικά. Η γυναίκα μου το ήξερε αυτό, και εξερράγη στην αγκαλιά μου. Από τα διαμελισμένα μέρη κορμιού της, έπλασα ένα άγαλμα. Σαν άγαλμα φτιαγμένο από πηλό και λάσπη. Ένα μνημείο για κείνη. Και γύρω της έστησα χώρο λατρείας, και ξεκίνησα τη δική μου θρησκεία με θεά εκείνη. Μία θρησκεία για έναν πιστό. Εμένα. Την πρώτη θρησκεία αγάπης. Τόσα χρόνια έζησα με γνώμονα εκείνη. Για εκείνη. Δε με ένοιαζε τι έλεγε ο κόσμος ούτε το υπόλοιπο χωριό. Το ξέρω ότι με λένε τρελό. Ποτέ τους δεν κατάλαβαν. Ούτε και θα καταλάβουν. Μα χθες είδα το σημάδι. Ο Έσπερος ήταν κόκκινος κι αυτό ήταν το κάλεσμά της. Σήμερα, μόλις θα φύγεις θα με πάρει κοντά της. Μα εσύ θα ξέρεις πως δεν υπήρξα τρελός, μονάχα ερωτευμένος. Πάρε αυτές τις δύο χάντρες κι όταν θα δεις γυναίκα που έχει για μάτια δυο χάντρες σαν αυτές, σε καταριέμαι και σου εύχομαι να φτιάξεις θρησκεία γύρω της. Έτσι θα καταλάβεις τον παππού σου.»
Δεν μίλησα. Δεν ήξερα τι να πω. Έφυγα και άρχισα να κλαίω έξω στον κήπο, δίπλα από τις τριανταφυλλιές, κάτω από ένα περίεργο κόκκινο άστρο. Εκείνο το βράδυ μερικές ώρες μετά ο παππούς μου έφυγε.

Πότε δεν είχα πιστέψει πραγματικά τα λόγια του, μέχρι σήμερα. Σήμερα πρόσεξα ότι τα μάτια σου είναι ίδια με τις γαλάζιες χάντρες που μου χάρισε εκείνο το βράδυ.

Falsos Hermanos En Secreto

2011-07-21T10:15:00.005+03:00

Η ομορφιά,
ξαμολημένη στον ωκεανό
ώρες δεκαπέντε
γράφει σημειώματα
αυτοχείρων βασιλέων
κάτω από γεμάτες βαριές κρεμάλες
δεμένες στο αδύναμο σήμα του φωταγωγού.

Μάτια γάτας
που γίνηκαν
μπαχάρι αμνησίας
άρωμα ρόδου ανατολής
και προσμονές Θανάτου.
Ανήσυχα καλοκαίρια
με ενδιαφέροντες αγνώστους.

Απροσδιόριστο λευκό δωμάτιο
δίχως παρελθόν μήτε διαφυγή,
σκέψεις «θετικές»,
μονοπάτια περπατημένα με πόδια γυμνά.
Μνήμες ηρώων
κι αναμνήσεις φρούτων κακοκουρδισμένων.
Πρωτότοκου Γιου λιβάδι(ν) Ιούλιον μήνα.

Μπάντες του νότου
Σκιρτήματα κρότου
Κι ατελέσφορες συναντήσεις.

Error 404: Not found

2011-06-07T00:44:00.002+03:00

Έψαξα σε λόγια ποιητών και σε ρήσεις αγνώστων.
Σε κείμενα ξένα και σε τραγούδια κολίγων.
Σε μονοπάτια κρυφά και σε ποτάμια αχρεία,
έψαξα στα κενοτάφια της μνήμης.
Στην σκουριά, τη στάχτη και τα αιωνόβια δέντρα.
Στη βροχή, τα χαρτιά και τα τσιμέντα,
στη βαριά περπατησιά των αλόγων.
Έψαξα στις πρώτες ώρες του πρωινού και στα απώτατα μέταλλα.
Σε μάτια περαστικών, σε ήχους πουλιών και στις ορμές των τρένων.
Σε γέφυρες σαθρές, σε σκοτεινές στοές, και των παιδιών το παιχνίδι.
Έψαξα στη μπύρα, στο κρασί και τ' αποφάγια.
Σε παραπήγματα μεταναστών και τη στριφτή ουρά των μπάτσων.
Στις ψευδο-ασθένειες και τα φθαρτά μαλθακά και νωθρά δέρματα.
Σε ψυχές δανεικές, και στο πάλκο του γύφτου.
Στην ιδέα του αρώματός σου, και σε τακούνια τυχαία στο σκοπό του δαπέδου.

Μα όσο κι αν έψαξα καλά,
δεν βρήκα παρά μόνο,
γελοίες αφορμές απ’ το "εγώ" μου,
για να σου πω "καληνύχτα".

Δαιμόνων Κατάλυμα

2011-01-07T01:07:00.004+02:00

- Κάποια μέρα στο κέντρο ενός δάσους, θα σκάψω ένα υπόγειο. Δήθεν τυχαία θα αφήνω μισάνοιχτη την καταπακτή του, έτσι ώστε οι ελάχιστοι περαστικοί να έχουν την έκπληξη και την χαρά της ανακάλυψης. Το «κρυφό» αυτό δωμάτιο θα είναι στο κέντρο ενός κόκκινου μα ταυτόχρονα σκοτεινού και μισοφωτισμένου διαδρόμου. Στην άκρη του θα στέκω εγώ και θα παριστάνω ένα Δαίμονα κοιμούμενο, ένα Κτήνος Φύλακα σε στιγμή αναπαύσεως και αδυναμίας. Η πόρτα του δωματίου μισάνοιχτη κι εκείνη, θα αφήνει ηθελημένα να αποδρά το άρωμά Της όχι μόνο ως τον διάδρομο αλλά ως την καταπακτή. Ίσως και ως το ίδιο το δάσος. Εκεί θα κάνω τις πρώτες μου παρατηρήσεις: Άραγε το θέλγος του αρώματός Της και η έκπληξη της «ανακάλυψης» του υπόγειου αυτού δωματίου θα είναι κίνητρα ισχυρά να μπει κανείς να δει τα ενδότερά του; ή μήπως το παρουσιαστικό του Δαίμονα που θα υποδύομαι όπως και το πειστικό βαρύ ροχαλητό μου, θα αποθαρρύνουν τους περαστικούς και θα τους κάνουν έντρομοι να ξεπορτίσουν; Τυχεροί θαρρώ πως τελικά θα είναι όλοι. Όσοι φύγουν τρομαγμένοι θα έχουν κερδίσει τις συγκινήσεις του φόβου. Την επιβεβαίωση των μύθων, και την ύπαρξη των δαιμόνων. Μπορεί και να πιστέψουν στα παραμύθια, και σίγουρα θα έχουν πάντα μια νέα σκέψη να παιδεύουν, τι θα τους αποκάλυπτε το δωμάτιο αν τολμούσαν να διαβούν το κατώφλι του, ή ακόμη και να μπορούν να βάζουν με το νου τους τα δεινά που θα γεύονταν αδίκως αν ξυπνούσαν τον Δαίμονα. Μα για να πω την αλήθεια, αυτοί με ενδιαφέρουν το λιγότερο. Τίποτε δεν συγκρίνεται με την γοητεία της περιέργειας ζωγραφισμένη στα μάτια όσων ψάχνουν, και για όσους τολμήσουν να μπουν στο δωμάτιο, έχω φυλαγμένες τις πιο καλές τύχες. Θα είναι ένας χώρος σεπτός και σεβάσμιος αν και σε έκταση μικρός. Με φωτισμό λιτό μα περισπούδαστο έτσι ώστε δέος να προκαλεί. Μέσα σ’ αυτήν την αγκαλιά από τοίχους, θα ακούγονται σαν ψίθυροι τ’ αγαπημένα Της τραγούδια. Πάνω τους θα φανερώνουν τα λατρεμένα Της χρώματα και θα αναγράφουν σε όλη τους την έκταση τις αγαπημένες της φράσεις και σκέψεις. Όλα σχετικά με Εκείνη θα κατακλύζουν το δωμάτιο. Οι φωτογραφίες Της ταξινομημένες κι επιλεγμένες έτσι ώστε να Την εξυμνούν. Τα φορέματά Της καθαρά και με ευλάβεια τοποθετημένα στην ντουλάπα. Όπως και τα βιβλία Της στην παρακείμενη βιβλιοθήκη. Στις γωνίες του δωματίου θα καίνε λιβάνια μαζί με το άρωμά Της σαν ελάχιστη τιμή στη μνήμη Της. Όμως τη μεγαλύτερη εντύπωση σε όλο το δωμάτιο θα φροντίσω να κάνουν ένα κλειδωμένο ξύλινο βαρύ κουτί κι ένας καθρέφτης που θα στέκει απέναντι ακριβώς από την πόρτα. Θ’ αφήνω τον επισκέπτη να περιεργαστεί τα πάντα, κι όταν στρέψει το βλέμμα του προς το είδωλό του το θαμπό, απότομα και ξαφνικά θα εμφανίζομαι ξωπίσω του κάτω, απ’ την κάσα της πόρτας. Όσοι με δουν απ’ τον καθρέφτη ως Δαίμονα θα φροντίσω να ξυπνούν λοβοτομημένοι σε κάποιο ξέφωτο όπου και θα ειδοποιώ να τους περιμαζεύουν. Αυτοί θα έχουν την τύχη μιας περιπέτειας μα και την ατυχία να μην την θυμούνται. Όσοι όμως απ’ τον τρόμο τους με δουν σαν Άγγελο, θα κλειδώνονται άμεσα στο δωμάτιο και θα έχουν το δικαίωμα να ανοίξουν το κουτί. Μέσα σε αυτό θα υπάρχει ένα λευκό τετράδιο, ένα μολύβι και μια μικρή επιστολή. Το χειρόγραφο αυτό σημείωμα θα απαιτεί από τους «εκλεκτούς» πια επισκέπτες, να σημειώσουν αναλυτικά οτιδήποτε σχετικά με τις διαθέσεις τις συνήθειες, τις προτιμήσεις, και το γούστο τους. Και το αντίτιμο γι αυτήν τους την προσπάθεια θα είναι η ελευθερία τους. Μα για να είμαι ειλικρινής κάπου εδώ θα γίνομαι ψεύτης. Γιατί το μαυσωλείο Της θα είναι η φυλακή τους μέχρι να στήσω τα δικά τους μαυσωλεία στα πρότυπα της ψυχής Της!
- Ε, και!;

Solitude.

2010-09-23T13:10:00.005+03:00

Τίποτα τ’ όνομά μου δεν σημαίνει,
και της τύχης τα υπάρχοντά μου, λιγοστά
Το μέλλον μου σαβανωμένο, στα άγρια στα σκοτεινά.
Κι ο ήλιος που λάμπει, μες σε νεφέλη πια αλυχτά.
Κι όλα όσα είχα, πάνε κι αυτά.

Που πια να πάω; Να κάνω πια τι;
Μονάχα πια η σκέψη σου με ευχαριστεί.
Γελούσες θυμάμαι "μείνε" σαν λέω
κι απο τότε που πήγες μακριά, μονάχα κλαίω.

Μοναχικός είναι ο κόσμος, κι εγώ μοναχός,
θα μείνω στο σπίτι, θα μείνω στρυφνός.
Σκέψεις λοιπόν και δάκρια θλιμμένα,
σκέψεις και μνήμες που θυμίζουν εσένα.

Τα παραπάνω λόγια, αποτελούν ελεύθερη απόδοση των στίχων του τραγουδιού "Solitude" [Iommy, Ward, Butler, Osbourne] που εμπεριέχεται στο δίσκο των Black Sabbath, "Master Of Reality", και κυκλοφόρησε το 1971
http://www.youtube.com/watch?v=RuqVogBiYSU

«Σχεδίασμα Κολάσεως»

2010-09-08T02:10:00.002+03:00

«Σ' εκείνο το νησί, που 'χει σπυριάρα ράχη και βουνά μ' αντάρτες νικητές, ράθυμα ψύχεται η πυρά της πέτρας. Πένθιμο σέλας προϋπαντεί την Νύχτα. Καπνοί ξεμυτάν απ' τις σπηλιές με νεφελώματα και μυρωδιές. Βλάστημα θυμιάματα στέλνουν κατά δω. Πηχτός αέρας αρπίζει τα κρόταλα των σαμάνων. Οι τριανταφυλλιές νωπές ακόμη, στάλες κρασί και αίμα στα φύλλα τους βαστούν απ' τη βροχή του απογεύματος. Κι ο αδερφός του Γκιόνη φιγούρα θολή, ικεσίες συγχώρεσης ψελλίζει…
Κάτω απ' το ίδιο σαθρό φεγγάρι, μασκαράδες δέονται στο Σατανά, καθώς με δέρματα και προβιές ντυμένοι, αλυχτούν μες στα καμένα δέντρα. Γύρω τους σιχαμερά κακάσχημα πουλιά ουρλιάζουν. Μάταια. Σε λίγη ώρα οι αλεπούδες θα σκαρφαλώσουν κι απόψε πάνω στις φωλιές τους. Κι απόψε θα κατασπαράξουν τα αυγά τους. Κι απόψε θα γευτούν τα έμβρυα των ανθρώπων που μέσα επωάζουν.
Πίσω στον οικισμό, η Μόρα ξυπνά και καθρεπτίζεται. Τα γέρικα της λιγοστά μαλλιά κοιτά. Χτενίζεται. Ετοιμάζεται για τη δουλειά. Φορά τις τρύπιες γαλότσες της, με το παχύ τακούνι για να πατά τα στέρνα, κι έχει μαζί της φυλαχτό σ' ένα πανί, δυο φρέσκες καρδιές περιστεριών. Την ίδια ώρα στα παρακείμενα μπουντρούμια κατάδικοι με χιλιάδες βδέλλες - σαλίγκαρους στο δέρμα, δέχονται με συγκατάβαση τα φίμωτρά τους από διαόλους με πηλίκια, ενώ στο κοντινότερο λιμάνι οι βαρκάρηδες μετράνε τάλιρα, κι ύστερα κοιτούν τα παραγάδια τους. Απόψε όπως και κάθε νύχτα στάθηκαν τυχεροί. Έπιασαν ψάρια που είχαν μασήσει γάτες. Γάτες που είχαν μασήσει σκυλιά. Σκυλιά που είχαν μασήσει ψυχές, και βρικόλακες που εκκολάπτονται σε τοίχους ερειπίων.
Πιο πέρα, το Κτήνος που ξυπνάει, μοιάζει με…»

Φωνές, συνθήματα και πέτρες ακούστηκαν τότε, στον ημισκότεινο δρόμο έξω από το Πνευματικό Κέντρο επί της οδού Κέας, και διέκοψαν τον τελευταίο ομιλητή του ποιητικού διαγωνισμού «Σχεδίασμα Κολάσεως» που έδινε την δική του καλλιτεχνική εκδοχή για αυτόν τον διφορούμενο κι αποτρόπαιο τόπο. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, οι φωνές έγιναν ακόμη πιο βίαιες, ώσπου η ανακατωσούρα μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών, δέχτηκε προς στιγμήν πλήγμα αλεξικέραυνου, από τον ήχο που ξέρασε ένα υπηρεσιακό όπλο. Μέσα στην αίθουσα, παρά το μικρό μελίσσι ψιθύρων που ξέσπασε για τεσσεράμισι ολόκληρα δεύτερα, άπαντες πειθάρχησαν άμεσα στο "παρακαλώ !" και το διπλό παλαμάκι του συντονιστή της βραδιάς και άμεσα συντονίσθησαν και πάλι με τις σχεδόν χαμηλές συχνότητες της φωνής του δημιουργού. Τελικώς, το πρώτο βραβείο του διαγωνισμού, έλαβε το σουρεαλιστικό ποίημα «Η εκπυρσοκρότηση της ανθοστήλης» του διάσημου ποιητή και ζωγράφου Muschal Zigveau.

Η Βίαιη Του Χρόνου Χλεύη

2010-04-21T12:12:00.003+03:00

Χώροι κοινόχρηστοι,
σημάδια ανθρώπων γεμάτοι,
μας συντροφεύουν.

Συνοδοιπόροι παλιοί,
μετά από χρόνια τυφλοί,
στιγμιαία, ανταμώνουν και πάλι.

Αναζητούν λέξεις πολλές,
για να περιγράψουν τη μια
που πια έχει φθήνει,
καθώς πελώρια μεγάφωνα
ουρλιάζουν προστάγματα μες το άδειο λιβάδι.

Πρώτη νύχτα στον Άδη

2009-04-17T04:43:00.001+03:00

Με ξύπνησε ένα ρίγος. Σαν ένα χέρι κρύο να μέτρησε δειλά τη ραχοκοκαλιά μου. Τα πόδια μου παγωμένα και γυμνά, σκεπάζονται ως τον αστράγαλο από λάσπη. Νιώθω γυμνός και μουσκεμένος. Μα δεν μπορώ να δω. Τριγύρω ολόγυρα έρεβος βαθύ και μια δυσδιάκριτη ομίχλη. Η ανάσα μου βαριά. Σε κάθε εκπνοή, τα σωθικά μου νιώθω ανάλαφρα μα και πυρακτωμένα. Περπατάω. Ακούω μονάχα ν' αντηχούν σταλαγματιές, και τον παφλασμό της λάσπης που αντιστέκεται στα βήματά μου. Προσπαθώ να φωνάξω αλλά μάταια. Δεν έχω δύναμη να αρθρώσω λόγο. Ούτε καν κραυγή. Θα ήταν εύλογο να αναρωτηθώ τι μέρος είναι αυτό, αν ήξερα πιο πριν όμως ποιος είμαι. Μοναδική μου μνήμη ένα βλέμμα. Ούτε τα μάτια όμως ούτε η όψη. Μόνον η ιδέα κι τρόπος απ' ένα πρόσωπο ζεστό που γνέφει. Και τότε ένας σεισμός αρχίζει να τραντάζει το έδαφος που περπατώ, και νιώθω μια βροχή να πέφτει. Δυο στάλες στέκουν πάνω στα χείλη μου μα έχουν γεύση από αίμα. Άξαφνα βλέπω φως! Νιώθω τόσο αμαρτωλός που θέλω να ξεσπάσω σε λυγμούς! Δεν βαστάω και πνίγομαι στο κλάμα. Απόψε δεν κλαίω για κανένα παρά μόνο για μένα. Κλαίω δυνατά κι απεγνωσμένα, και δε βαστώ. Μέσα στον πανικό λιποθυμώ…
(...)
Με ξύπνησε η θέρμη από το άγγιγμα μιας Γυναίκας. Στεκόταν πλαγιασμένη δίπλα μου κι ένιωσα πως την εγνώριζα πάντα. Όλα πια είχαν νόημα. Ανάμεσα σε τόσες ψυχές, βρήκα το βλέμμα που θυμόμουνα.
(...)
Με ξύπνησε ένα ρίγος. Σαν ένα χέρι κρύο να μέτρ.....

Σκέψεις στην αγκαλιά του Βεελφεγόρα

2009-03-22T02:03:00.006+02:00

(Το τραγούδι του "τεμπέλη" πάνω στην αιώρα...)

Ας υποθέσουμε στον κόσμο, θεός πως δεν υπάρχει,
παρά μονάχα ένα χέρι που με μια σέσουλα τρανή,
πτώματα και νεκρούς, στο πύρινο βωμό της γης προσφέρει.

Ας υποθέσουμε πως πίσω στη ζωή, πως δε γυρνά κανένας
και οτι μονόδρομος αφότου γεννηθεί
είναι ο ασφυκτικός του σάβανου υμένας.

Τότε γιατί έχει λογική ολημερίς μια εργασία,
όταν απ΄ το πρωί κιόλας μας πρόσφερε τον επιούσιο άρτο;
και ποια της ζωής η ευφορία
αν δεν πνιγείς στης μούσας Οκνηρίας τον βάλτο;

Γίνανε "άγιοι" κι οι εργασιομανείς...
γιατί μες τη ρουτίνα τους δεν πρόλαβαν ν' "αμαρτήσουν",
και κάθε βράδυ κλαίγονται οι δυστυχείς,
για χρόνια κι έρωτες που δεν κατάφεραν να ζήσουν.

Προς τι λοιπόν να στήνουμε από μόνοι μας ψηλές θηλιές,
όταν σκοπό όλα στη γη, έχουν στο τέλος να πεθάνουν;
Όλες μαζί των μυρμηγκιών, οι ξέχειλες από τροφή φωλιές,
και φάλτσου τζίτζικα το ρέκβιεμ δεν κάνουν.

«Ο δαυλός Νο. 1»

2008-12-05T03:37:00.009+02:00

.
Στη μνήμη του Γιαν Πάλατς [1948 - 1969]

Πήγαιναν πέντε μήνες από τότε που η νεαρή Svoboda χάθηκε απ’ το χωριό. Κάποιοι την είδαν να φεύγει, νωρίς ένα πρωινό του Αυγούστου, κι έπειτα σιωπή…Άλλοι, είπαν πως την απήγαγαν, και κάποιος ξένος, κι απ’ το χωριό περαστικός, έλεγε πως την είδε ένα βράδυ βροχερό σε κάποιο πεζοδρόμιο της Μόσχας, στα κόκκινα ντυμένη. Πίσω στο χωριό, ο Γιάν μιλούσε κι έκλαιγε ακόμη για ‘κείνη. Κάθε βράδυ μεθούσε στο όνομά της, κι έλεγε στους συμπότες του, πως «κάποια νύχτα θα ξανάρθει» να τον βρει, πως «απλά το δρόμο έχει χάσει» και «όταν το χωριό από μακριά φανεί, πως εκείνη θα το δει και θα ξαναπεράσει». Κι εκείνοι αφού του χτυπούσαν τον ώμο, χαμογελούσαν δειλά και τον περνούσαν για τρελό. Μια νύχτα που κανείς τον Γιάν δεν είχε δει, και φαντάστηκαν πως κάπου αλλού έχει πάει για να πιει, μία κραυγή τάραξε του χωριού την ηρεμία. Από το κέντρο του οικισμού ξεπηδούσε ένας καπνός και έστελνε μακριά ελαφρύ θυμίαμα, λάμψεις, κι απόγνωσης σινιάλο. Στην πλατεία του χωριού ο κόσμος που μαζεύτηκε έκπληκτος είδε τον Γιάν να φλέγεται καθώς είχε αυτοπυρποληθεί. Πιο δίπλα σ’ ένα σημείωμα έγραφε: «Κι αφού τριγύρω όλα σκοτεινά κι εσείς χωρίς κεριά στα χέρια, ας ανάψετε εμένα», και υπέγραφε ως «ο δαυλός Νο.1».Το ξημέρωμα, οι θλιμμένοι χωρικοί βρήκαν τη Svoboda στις παρυφές του χωριού. Είπε πως μια παράξενη λάμψη και ένα άρωμα που έμοιαζε με το δικό της, την είχαν οδηγήσει σωστά.

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί μια μικρή παραβολή εμπνευσμένη από τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Τσεχοσλοβακία το διάστημα 1968 - 1969

Ερωτευμένοι στον κήπο της Γεσθημανή

2008-11-30T22:13:00.000+02:00

Παρείσακτοι ενός φρικαλέου οικισμού, περπατάμε τα σκοτεινά χαντάκια που είναι χαραγμένα στους πρόποδες της ακρόπολης.
Απόψε το φιλί σου καθρεπτίζεται μέσα σε μια κυρτή αγκαλιά του εδάφους.
Εκεί ξαπόστασε απόψε το δάκρυ της, η νύχτα. Την ήρεμη επιφάνεια αυτού του άγιου μύρου, δονούν μόνο οι χαμηλές συχνότητες απ’ τη μουσική κάποιας υπόγειας πόλης, που γιορτάζει.
Ερωτιδείς σκεπασμένοι με μαύρα χιτώνια κραδαίνουν πυρσούς κι ανηφορίζουν προς το βωμό του έρωτά μας. Θυσιάζουν ένα βλέμμα και μιαν απόσταση. Αίμα και Σώμα. Άρτο και Οίνο. Ότι ακριβώς γεύονται όσοι αγαπούν : τα απομεινάρια ενός δείπνου μυστικού, με τους συνδαιτυμόνες απόντες.

Καλλιτέχνες

2008-11-30T02:38:00.000+02:00

Κάποτε, θα γίνουμε όλοι καλλιτέχνες.
Οι πιο φτηνές θλιμμένες μάσκες, κακοραμμένες κι ασφυκτικές ,
αιώνιο ένα, θα 'ναι, με τις γελοίες φάτσες μας.
Θα περπατάμε αργά, με βλέφαρα βαριά, στ' όνομα της Νύχτας και της Τέχνης!
Δυό λάθη στο συντακτικό.... άντε βαριά.....τρεις μουντζούρες-καλικάτζαροι, θα αρκούν να γοητεύσουν τα αθώα μας πλήθη.

Θα 'μαστε οι νταβατζήδες των στίχων, των τοίχων, και των τραγουδιών.
Κανείς άλλος δεν θα τα οικειοποιείται χωρίς την άδειά μας.
Δε θα υπάρχει τίποτα που να μην θυμίζει εμάς.

Οι τρίχες μας, θα 'ναι τοτέμ.
Ιερό κειμήλιο και χάραγμα βαθύ στην απαλή μεμβράνη του χρόνου που ξετυλίγεται, και γίνεται σιγα σιγά, το ίδιο μας το δέρμα.
Οι τρίχες μας, θα 'ναι, το πιο σημαντικό μας έργο...Τρίχες...
(Κι ο κόσμος θα τις λατρεύει...)

Μετά το θάνατό μας διάφανοι γίγαντες θα γίνουμε,
και θα στοιχειώνουμε όσους τολμούν προκλητικά να ζούν μετά από μας!
(Κάποιος απ' τους στοιχειομένους, για να μας ξορκίσει,
θα ζωγραφίσει λέξεις και θα γράψει εικόνες.)
Και τότε,
"Κάποιος χτύπα την πόρτα μας" θα ψιθυρίσουμε, μεταξύ μας, οι Θεοί.
κι όταν αυτός ποτίσει τους πιστούς του, με το πικρό κρασί απουσίας του,
με ύφος μύστη θα του πούμε:
"Πέρασε ξένε, καλώς ήλθες. Τώρα είσαι ένας από μας".

Ξένος στην γιορτή της παλιάς σου αγάπης

2008-11-30T02:37:00.000+02:00

Πορεία σε νεκρό οικισμό μες τη νύχτα.
Αχνές μουσικές, γέλια, κι ο λυγμός ενός σκύλου.
Τα φώτα χαμηλά, οι προσταγές σιωπηλές,
κι έρωτες ασφυκτιούν στο κουφάρι ενός φίλου.

Δρόμοι υγροί, ακολουθούν τα ίχνη του κοχλία,
και οδηγούν στις παραστάσεις ανύπαρκτων εντόμων.
Υδροροές σπιτιών, μπουκάλια, κλαιν μαζί μου,
μια εποχή στην αυλή μακάβριων γαλαντόμων.

Και το κοινό ερωτεύεται ανάπηρες σκιές,
κι εγώ συνομιλώ μ’ ένα τραγούδι για σένα,
πετάω στις φλόγες δυο τρύπιες καρδιές,
και βάζω στοίχημα πως η αδερφή ψυχή μου, πέθανε στη γέννα.

Μια βάπτιση μες τον ωκεανό των ματιών σου

2008-11-30T02:36:00.000+02:00

Κάποτε γύρναγα εξόριστος, ντυμένος στα κουρέλια.
Τα πόδια μου, ματωμένα, βούλιαζαν μέσα στην άμμο και τη στάχτη.
Τα πιο αδιάκριτα φώτα έκαιγαν το δέρμα μου, κι όλοι οι τόποι, υποκριτές, αρνούνταν αφιλόξενοι, τα θλιβερά μου ίχνη.
Το πνεύμα μου λεπρό και διψασμένο, χώμα σκασμένο, για νερό,
στο μεσημέρι ενός Ιούλη.
Η αντοχή μου όλη, μια ξεχασμένη προσευχή…
Και ξάφνου τότε, έπιασε βροχή.
Κι άρχισα τότε, να ανασαίνω.
Τότε ,παγιδεύτηκα σ’ ένα λαβύρινθο ανθισμένο,
στο χρώμα της θάλασσας, όταν αυτή αρχίζει να βαθαίνει.
Τότε ήταν που πρωτομέθυσα, και πνίγηκα, ευτυχής,
μέσα στον πράσινο ωκεανό, που σαν θεριό μαινόμενο, ασφυκτιά μέσα στα μάτια σου.

071107

2008-11-30T02:33:00.001+02:00

(Στην Η)

Απόψε η αυλή μου άνθισε τα μεσάνυχτα
και η γειτονιά μου, δεν κλαίει πια μες την βροχή.

Απόψε μετάλαβα το φως από τα μάτια σου
γέμισε ρόδα κόκκινα, η πιο καμένη γη.

Απόψε με πλημμύρισαν τα πιο αθώα δάκρυα
Ηλεκτρισμένα νέφη, το πρώτο μας φιλί

Απόψε σου ψιθύρισα τους φόβους μου,
Ρομφαία πύρινη μέσα μου, η πρώτη σου πνοή

Απόψε αστέρια αυτόχειρα μας άκουσαν,
Ωδή θανάτου πια, δεν μοιάζει η προσευχή

Απόψε σε συνάντησα...

Μνήμης Μνήμα: Η Δις Χαρά δεν κλαίει πια

2008-11-30T02:18:00.004+02:00

Και τώρα που κοιμήθηκες είσαι ευτυχισμένη.
Βλέπεις στον ύπνο σου μόνο αγγέλους,
με κλαρίνα, νταούλια και ζουρνάδες,
να γιορτάζουν για τις πληγές σου που έκλεισαν
και πια στάζουν ζάχαρη.
Το σώμα σου, πλέον άφθαρτο και υγιές,
πλαγιάζει δίπλα μόνο σ' αντίστοιχα σώματα.
Χιλιάδες παλιάτσοι στις υπηρεσίες σου
και οι φόβοι και το παρελθόν σου, κρυμμένοι κάτω απ' το χαλί,
που καθαρίζουν οι αλλοδαποί υπηρέτες σου.
Τα φάρμακά σου ευγενή, στολίζουν την "αβρή" και "αιθέρια" παρουσία σου.
Το ουράνιο τόξο υπάρχει μόνο για σένα, και ο ήλιος λάμπει για να αποστειρώνει θανάσιμα τους εχθρούς σου.

Δεσποινίς Χαρά, τι όμορφη που είσαι μέσα στο πλαστικό σου φόρεμα;
Ακόμη και όταν κλαίς οι μπογιές δεν ξεβάφουν στη φάτσα σου.
" Όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομη η φωνή σου..."* ,
πες χαιρετίσματα στο κέρμα που βρήκες στη γωνιά που μας συναντούσες, κι έτσι δεν υπήρχε λόγος να μας περιμένεις πια...

Είμαι όσα κρύβονται κάτω απ' το ΧΑΛΙ σου!

*Πρόκειται για στίχο του Παύλου Σιδηρόπουλου, από το τραγούδι "Στην Κ"

Μνήμης Μνήμα: Κάτι περισσότερο από το τίποτα...

2008-11-30T02:07:00.003+02:00

Μάταιοι κόποι, μάταια χρόνια, πληγή ανοιχτή.
Άγνωστε, μη μας ρωτήσεις για ποιο δρόμο κινήσαμε.
Δίχως ύφος "σωστό" και με σκέψη φριχτή
με στάλες κρασί τον πόνο μας σβήσαμε.

Τα..."δεκανίκια" μας, οι πρώην γνωστοί μας,
κι έρωτές μας, καρφιά σε σταυρούς
σέρνονται κι έρπουν τώρα μαζί μας,
θρήνοι γενναίοι για χρόνους νεκρούς.

Κι ήρθαμε σήμερα εδώ, με βήμα ωχρό
και ξεδιψάσαμε σε μάτια ανύποπτα
με στάχτη στα χέρια και χώμα νωπό
φιλάσθενες φύσεις στη μεμβράνη του τίποτα.

Μνήμης Μνήμα: Άρωμα

2008-11-30T01:56:00.005+02:00

(Μια διαβατήρια τελετή)

Εικόνες θολές, θύμιση τυφλή.
Χαρτιά ποτισμένα με άρρωστο χρώμα,
και όλα μου τα όπλα, ειπωμένες γραφές στο λαιμό σου.
Χέρια λεπτά, ισχνές φωνές
Ότι σκοτώνεις, πως είναι δικό σου;*
Λέξεις, χώρος, και χρόνος, δοχείο απο άρωμα, ανοιχτό.

*Πρόκειται για παράφραση του στίχου του Γιάννη Αγγελάκα, "ότι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα".

Λαγνεία: Λέων: Ο Βασιλιάς των κτηνών

2008-11-30T01:40:00.002+02:00

Βάρβαρη, λάγνα, ξεμυαλίστρα αίσθηση,
σε νοιώθω ξαφνικά σαν πάντα να 'σουν μέσα μου.
Σαν μια ακοινώνητη πρωτόγονη θύμηση,
θέλω να υποταχτείς χωρίς αιδώ στη φιέστα μου.

Λέαινα να υποταχτείς στον κυνισμό μου
και μόνο πλέον θύμα σου να μ' έχεις.
Να δικαιώσεις γιορτινά το χαμερπό "εγώ" μου
και να 'σαι, εσύ για μια φορά ο βδελυρός επαίτης.

Να μ' εξορίσεις απ' των αβρών ανθρώπων τις εστίες
κι απ' τη λάβα των σαρκίων μας, να καείς.
Να σε γλεντάω αχόρταγα όπως οι μιαρές θρησκείες,
και από πλάνα πηγάδια το κρασί μου να πιεις.

Κι ύστερα, κείμενοι ως από σπουδαίο γεύμα, τα αποφάγια,
να επαιτούμε ως γη στέρφα και στεγνή
την θεία της αγάπης, -την βροχή-
την άγια.

Μαριονέτα

2008-11-30T01:32:00.002+02:00

Τυχαίο κορίτσι που κοιτάει τις πληγές μου.
Φλέβες μου, που εκτείνονται, ρίζες στο χώμα.
Δέσμια ύπαρξη, πλέον ανθρώπινη,
σαν έντομο με τα φτερά του στο νερό σ' ένα μοιραίο πιόμα.

Κι αν οι καρποί σου και τα ρόδα σάπισαν
και το κυανό έσβησε απ' τον ματιών σου την παλέτα
πάντα θα έρπω κρεμάμενος δυσάρεστα,
από τα χέρια των θεών, μια μαριονέτα.

Άρπυϊα*

2008-11-28T13:32:00.005+02:00

(Fraude)

Μέσα απ' το σούρουπο ξυπνάς
και σέρνεσαι με του φιδιού τους ήχους
θωριά αλλόκοτη, πρόσωπο νεαράς
χαρτί καμένο μ' ανίερους στίχους.

Έχεις μια κίβδηλη αίσθηση ομορφιάς
πρόωρο θυμάτων κτέρισμα το μέλι.
Τέρπεσαι στην όψη της μισής καρδιάς
τα βήματά σου χάραξε λεόντων άγρια αγέλη.

Λάγνα προσεταιρίζεσαι τους δυστυχείς
κι όσοι ατυχείς δεν πρόσεξαν το φθονερό κεντρί σου,
πρόθυμοι στέκονται οι αδαείς,
κι έτσι πληθαίνουν οι νεκροί σου.

Κι εγώ που πίστεψα τα εφήμερά σου χάδια
ξεψυχώ ψελλίζοντας το όνομά σου... Άρπυϊα

*Οι στίχοι αυτοί γράφτηκαν με αφορμή τον πίνακα του Agnolo Bronzino, "Η αποκάλυψη της χλιδής" [1546], Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου

Ασφυξία

2008-11-28T13:26:00.003+02:00

Είν' ο ανέραστος ο αναστεναγμός,
είν' οι τυφλές ψυχές μας.
Είναι της μοναξιάς ένας πηχτός λυγμός,
κι η χαραμάδα απ' τις κούφιες καρδιές μας.

Είναι το μαύρο, τ' απόλυτο το φως,
είναι οι πιο σιωπηλές κραυγές μας.
Είναι της νόσου της χαράς, ο βέλτιστος γιατρός,
και οι αιώνια ανοιχτές, επώδυνες πληγές μας.

Την μεγαλύτερη θαρρώ, ελεύθερη αξία,
την λένε ασφυξία!

Left (L)overs...

2008-11-28T02:45:00.002+02:00

Μικρό μου πένθος, εσύ μου απόμεινες μονάχα
να μου κρατάς μέσα στους δρόμους συντροφιά
όταν τα σύννεφα ξανοιχτούν και φανούνε τ' άστρα
κι όταν φιάλες μ' αλκοόλ κλαίν για παρηγοριά.

Όταν το φως του φεγγαριού λάμψει στην αλυσίδα,
που σέρνω του έρωτα το χλωμό κουφάρι,
θα 'σαι -ω πένθος μου- η πιο μάταιή μου ελπίδα
κι εγώ μιας φλόγας θλιβερής καταραμένο απομεινάρι.

Θα περπατώ μισότρελος ξανά μέσα στην πόλη,
και το μυαλό μου θα στοιχειώνει της φωνής της η χροιά
θα καίγεται τριγύρω μου σαν χάρτινο το χιόνι
και 'γω θα συζητώ γι' αυτήν με μια μικρή φωτιά.

Μικρό μου πένθος, εσύ μου απόμεινες μονάχα
να με κοιμίζεις με κραυγές και μ' άθλια ουρλιαχτά
όταν τα αστέρια αυτόχειρα, κρυφτούν και σβήσει του χαμού η λάμπα
κι όταν της λύτρωσης γευτώ τα πιο πικρά φιλιά.

Ένα γράμμα σε μπουκάλι

2008-11-28T02:21:00.003+02:00

Αγάπη μου,

Η σκέψη μου αδρανεί μες την κινούμενη άμμο της απώλειάς σου.
Το λευκό φεγγάρι που δακρύζει πάνω από κυανά σκοτάδια,
ξεπλένει με θολό νερό τις βαθιές πληγές μου.
Tα ηλεκτροφόρα ρίγη που κρύβονται μες τον καπνό του δωματίου,
προσδίδουν έκπληξη στα λίγα βήματά μου, που με κόπο
σέρνουν τη βαριά σκιά που έραψες στα πόδια μου.
Το δένδρο μας -κατάμαυρο πια- χαίρεται μόνο όταν το σούρουπο γίνεται κόκκινο.
Το πύρινο φουλάρι του αρώματός σου, δεν δροσίζει πια την νυχτερινή μου πόλη.
Οι περαστικοί με νομίζουν ακίνητο. Δε μου μιλάνε.
Μα υπάρχει μια κοπέλα που το κάνει. Την λένε Μοναξιά.
Κάθε βράδυ την γλυκαίνω με την πίσσα της ψυχής μου,
κι εκείνη με νανουρίζει κάνοντάς μου μια πληγή στο λαιμό μ' ένα ξυράφι.

Υ/Γ: Μην ανησυχείς, θα με φροντίζει αυτή μέχρι να γίνεις άστρο.

Τυφλή Ψυχή

2008-11-28T02:17:00.000+02:00

Κόρη γεννήθηκες κρυφά από μένα,
και παράλληλα στο βίο μου, έστρωσες το δικό σου μονοπάτι.
Και ζούσαμε μια ζωή απέλπιδα, απομονωμένα,
Ποτέ μας δεν ιππεύσαμε της συντροφιάς το άτι.

Όμως συμπέσαμε στο παραλήρημα μιας Κυριακής.
Στου ίδιου πόνου καπηλειό, θνητοί συνδαιτυμόνες.
Γίναμε μάρτυρες μιας ειρωνείας τραγικής,
μες τη ματιά σου άνθιζαν θλιμμένες ανεμώνες.

Τα δάκρυά σου, ανάσα μες το ψύχος,
σαν το κερί σφραγίσανε τα θλιβερά μου λόγια.
Δίχως να ξέρω, ένοιωθα, το σκοτεινό μας τείχος
κι έψαχνα φωτεινούς πυρσούς στου ερέβου τα υπόγεια.

Από ‘να γλέντι ποιητών δανείστηκα μιας φλόγας την υφή
και κάηκαν μαζί οι δυο καρδιές μας,
γίναν τα όνειρά μας, ενός δαίμονα, η θανάσιμη τροφή
σε περιβόλια σκοτεινά φωτοβολούσαν οι ψυχές μας.

Τον έρωτά μας πλέξαμε στεφάνι
κι αιμορραγούσε η ψυχή μας μύρο.
Του τοίχου οι ρωγμές προς το ταβάνι,
πλέγμα ακάνθων που τυλίγει τους τριγύρω.

Κι ασφυκτιούσαμε μαζί στον ύπνο ενός παιδιού,
Και βλέπαμε φεγγάρια να πνίγονται βουβά μέσα στη λίμνη,
Σπάσαμε τους κανόνες ενός θανάσιμου παιχνιδιού
Τα μοιρολόγια έμοιαζαν σε μας, οι ερωτικοί μας ύμνοι.

Ο θάνατος μας χώρισε μια Κυριακή Βαΐων
Κι έσβησε ένα χαμόγελο με την στερνή πνοή σου.
Σε θρήνησε της άνοιξης η γη των πένθιμων πεδίων
κι έτσι εξασφάλισα την σχέση μου μαζί σου.

Τι κι αν δε μου ‘πιασες ποτέ το χέρι;
Τι κι αν δε σ’ άγγιξα ποτέ μου όσο ζω;
Ένοιωσα μέσα μου της ανάσας σου το αγέρι
Κι ας μη βαδίσαμε ποτέ σ’ ένα κοινό «εδώ».

Σε γνωρίζω χωρίς να σε ξέρω.
Με γνωρίζεις όντας τυφλή ψυχή.

Όνειρο

2008-11-28T01:57:00.004+02:00

Κοιμήθηκα στης αγκαλιάς σου τον γλυκό χαμό,
και έζησα ξανά τον ίσκιο της τριανταφυλλιάς.
Αφουγκράστηκα με δέος τον μητρικό ψαλμό
κι έμεινα στον προθάλαμο μιας σπάνιας συννεφιάς.

Ο Ύπνος έκανε πληγή στο αριστερό του χέρι
και 'γω στο δεξιό σχημάτισα την πορφυρή βαφή.
Γίναμε αδελφοποιτοί κάτω απ' της ανάσας σου τ' αγέρι
και πιάσαμε τον κόσμο μ' ονειρική αφή.

Και βούτηξα κάτω απ' το συνειδητό,
και σκόρπισα σε άλλες διαστάσεις,
σ' ότι είναι μιαρό ή ποθητό
σε παραδείσους και κολάσεις.

(Στο φρέαρ της ερήμου):
Γεύτηκα μεθυστικά γαλάζια ύδατα
και ερωτεύτηκα μια δροσερή Αυγή.
Μου είπαν : " Τα όνειρά σου φύλα τα,
μα ζήσε την «υπόθεση» δίχως την «προσταγή»".

(Στο πύρ):
Έζησα από κοντά τις φιγούρες του Ιερώνυμου*
και άκουσα τα λόγια του Baudelaire.
Χάθηκα στα εδάφη ενός τόπου ανώνυμου
και πέθανα γι' αυτή τη γη, σ' ένα καινούργιο Κιλελέρ.

Κι έτσι όπως ξεφάντωνα σε οικισμούς ενθουσιώδεις,
χρυσές λεπίδες μ' έσφαξαν -του ήλιου ο Ηρώδης-.
Σε 'ψαξα Μούσα, ολόγυρα μα εσύ πουθενά
τα λόγια σου θυμήθηκα "δε θα με δεις ποτέ ξανά..."

*Ιερώνυμος Μπος [1452 - 1516]

Nirvana

2008-11-28T01:42:00.004+02:00

Γλυκιά λαβωματιά.
Ελαφρύς θανάτου ύπνος.
Γαλήνιο όνειρο ανυπαρξίας.
Ευωδιές και νηφάλιες, θερμές, μελωδίες.
Μιας βροχής το μαγικό ραβδί.
Μνήμη μιας λήθης-αγάπης.
Σώμα που πλέει στο βυθό.
Στίγμα από πυρωμένο σίδερο σε παγωμένο κορμί.
-ξύπνημα!-

Νύχτα

2008-11-28T01:27:00.002+02:00

"Η νύχτα είναι όμορφη και τ' άστρα είναι χαδάκια,
μοιάζει με φίλη μας γνωστή, μα είν' αερικό",
είπανε χαρμόσυνα, γελώντας τα παιδάκια,
κι αυτή τους εξασφάλισε ένα θάνατο, -θαρρώ- παροδικό.

Νύχτα που μεγάλωσες τους φόβους της Ισμήνης
κι έπλεξες το εγκώμιο της αμφιβολίας
εκεί που στέκεσαι, θαρρείς, για πάντα θες να μείνεις
για να μην βρούμε 'μεις ποτέ μια γη επαγγελίας.

Χρόνια πνιγμένοι στα νερά των μάταιων λυγμών σου
ω, νύχτα του παράξενου και του σκοτεινού
μπλεγμένοι στα δίχτυα των διάφανων ιστών σου
φαντάζουμε παιδιά ενός κόσμου αδειανού.

Νύχτα μας πότισαν κρασί τα κρύα σου αστέρια
και στο κατάρτι μ' έδεσε η θεία σου φωνή.
Νανούρισες τη σκέψη μας με μιας γριάς τα χέρια
και θέριεψες με άνεση, κι άλλο την προσμονή.

"Η νύχτα είναι όμορφη και τ' άστρα είναι χαδάκια,
μοιάζει με φίλη μας γνωστή, μα είν' αερικό",
είπανε και δακρύσανε, ξυπνώντας τα παιδάκια
κι ο ήλιος εξεπρόβαλλε με τρόπο μαγικό!

Για την αγάπη που κοιμήθηκε *

2008-11-28T01:00:00.005+02:00

Πέθανες αγάπη μου, και δίπλα μου κοιμάσαι παγερή.
Θυμίζεις όλα εκείνα που σου έχουν μοιάσει:
ένα φανάρι με κερί σε άδειο δρόμο με βροχή,
και κάποια νύχτα σιωπηλή, που κλαίει όλη η πλάση.

Για 'σενα το φθινόπωρο πότισε με μύρα
και απ' τ' άγιο σου φιλί, ασθενικό παιδί γελούσε.
Γρίφοι κι απόηχος σιωπής ή μια καταραμένη μοίρα;
Είχε -του Χάρου- δύναμη το χέρι που σε τραβούσε;

Γαλήνιοι πόθοι στα κλειστά σου μάτια φαίνονται
και ψαλμωδίες απ' το δρόμο τον βουβό στα δάχτυλά σου.
Μια μελωδία πένθιμη στον αργαλειό σου υφαίνεται,
πως είναι -αλήθεια- εκεί που οδηγούν τα βήματά σου;

Πέθανες αγάπη μου, κι όψη σου θαμπή
έχω κρατήσει για νερό τα δάκρυά σου.
Μετά δυο μέρες, όταν έρθει η Λαμπρή,
να ξεπλυθούν μ' αυτό τα μάταια όνειρά σου.

*Οι στίχοι αυτοί γράφτηκαν με αφορμή μια δευτερεύουσα ιστορία που λαμβάνει χώρα στο βιβλίο του Τάσου Αθανασιάδη "Η αίθουσα του θρόνου" καθώς και την έκβαση της ιστορίας που αφηγείται η ταινία "The end of an affair" του Neil Jordan.

Η αγάπη μου για σένα

2008-11-27T15:49:00.005+02:00

[...είναι ωραία ακόμη και νεκρή]

Μέρα του ήλιου, θερινή
ήταν η αγάπη μου για 'σένα,
έπαιζε σα μικρό παιδί, σε άγια χώματα παρθένα.

Χρώματα είχε κι ευωδιές
η αγάπη μου για 'σένα,
κι οι μέρες έμοιαζαν γιορτές που ειν' όλα στολισμένα.

Και πέρασε καιρός πολύς και ρίζωνε
η αγάπη μου για 'σένα,
σαν περιβόλι, σαν μπαξές που ειν' όλα ανθισμένα.

Κορίτσι έγινε με τον καιρό
η αγάπη μου για 'σένα,
κι έτρεχε μέσα στο χωριό, στα σπίτια τ' ασπρισμένα.

Μια μέρα νεροδίψασε
η αγάπη μου για 'σένα
και για νερό, να βρει να πιει, κοιτούσε απεγνωσμένα.

Μια λίμνη τότε αντίκρισε
η αγάπη μου για 'σένα,
κι έσκυψε να δροσιστεί με χείλια ξεραμένα.

Κι όταν το νερό κοίταξε
η αγάπη μου για 'σένα,
είδε δεν είχε αντίκρισμα, μες το βυθό, με μάτια τρομαγμένα.

Τότε τρελάθηκε κι αρρώστησε
η αγάπη μου για 'σένα,
και πέθανε σα ναυαγός σε μια ακτή στα ξένα.

Τα πάντα τότε χάθηκαν
η αγάπη μου για 'σένα,
έσβησε κι έγινε λευκά, τοπία χιονισμένα.

Ένα βράδυ στο χωριό

2008-11-27T15:44:00.001+02:00

Βραδιάζει. Ένα πένθος τυλίγει το χωριό.
Κι ως το φως σπαράζει, εγώ ψυχορραγώ.
Τώρα μόνο το φεγγάρι δίνει χρώμα στα λουλούδια,
ακούγονται αχνά κι απόκοσμα τραγούδια,
κι ή θύμισή σου τραγική.

Παίρνω το δρομάκι δίπλα απ' το αλώνι
κι όπως το σκοτάδι πόλεις του φωτός αλώνει
μιας πασχαλιάς το άρωμα χορεύει στον αέρα.
Θυμίζει κάτι από μητέρα,
μια αύρα διαχρονική.

Στο ποτάμι, προσπαθώ να μοιάσω στα νερά.
Θέλω να κυλάω ακίνητος όπως κι αυτά,
ώσπου να ξεβραστώ
στη λίμνη όπου στήνουνε χορό
οι βραδινοί, παγωμένοι και μελαγχολικοί.

Μια καμπάνα σήμανε πως πήγε δέκα
Κι από τον εσπερινό γυναίκα,
η σκιά της δίπλα μου, ακτινοβολεί
κι όταν της νύχτας το πουλί λαλεί
σαν την κοιτώ δεν είναι εκεί.

Έτσι καθώς το βράδυ μου έχασε αξία
γέμισε αερικά και νοσταλγία,
λέω ν' απαλλαγώ απ' αυτό.
Γινόμενος κι εγώ αερικό
να κυλήσω για μια λίμνη νεκρική.

Μικρή γιορτή μες την πανσέληνο

2008-11-27T14:07:00.001+02:00

Καθώς η νύχτα πέφτει, οι λύχνοι ανάβουν,
τις μνήμες ξεθάβουν, και μου θυμίζουν μια γιορτή.
Ήσουν και ήμουν εκεί, μα όχι για πολύ ˙
όχι μαζί ˙ κι η προσευχή μας διαφορετική...

Μεσ' το νυχτερινό ποτάμι η δική μου η ζωή
και των άλλων η βοή, η άλλη όψη απ' το κέρμα
τα λόγια σου της σκέψης μου το έρμα,
σε μια σταγόνα ταραγμένη γη.

Σε αδειανά-νεκρά χωριά βαδίζω μες τη νύχτα
με σύντροφο την ήττα, να μου γνέφει με δέος.
Με τι να ξεπληρώσω το δικό μου το χρέος
όταν ακούγεται, η δική σου η φωνή;

Σαν καραβάνια οι περαστικοί αργά περπατάνε
ενώ τους δείκτες κοιτάνε που σημαίνουν το τέλος
δε βρήκε στόχο το δικό μου το βέλος,
και σε λίγο ξημερώνει Κυριακή.

Κι εγώ γιορτάζω έξω απ' τη γιορτή
και σου μαζεύω νούφαρα να βλέπεις,
σε ζωγραφίζω μέσα στη βροχή
σε αγαπώ κι εσύ το αντέχεις.